Gister heerlijk gedanst in de snikhete zon op Afrikaanse ritmes. Zwetende lijven in alle kleuren, prachtige kleding, exotische geuren en allemaal lieve mensen. Ik heb een beetje Afrika in Twente gevoeld op de 30ste editie van het Afrika Festival. Voor mij de eerste keer maar wat een geweldig feestje.

Best gek zo in het Twentse land, maar vergis je niet, het Afrika Festival in Hertme is het meest toonaangevende festival op het gebied van moderne Afrikaanse muziek in Europa met muzikanten van wereldformaat. De plek, Openluchttheater Hertme, aan de rand van het bos maakt het allemaal heel idyllisch. In de hoge bomen zwieren lappen gekleurde stoffen en ’s avonds gaan de snoeren met lampjes aan. Op de markt met ruim honderd stands herken ik de Afrikaanse sieraden, houtsnijwerkjes, prachtige stoffen en kleding van mijn reis naar Zuid-Afrika, inmiddels alweer tien jaar geleden. Toevallig ploffen wij (drie rolstoelers) met een heerlijk Afrikaans broodje Barra voor een kraampje van Fika neer, een reisorganisatie die ook rolstoeltoegankelijke reizen naar Kenia en Tanzania aanbiedt. Nou ja, dat kan geen toeval zijn! Fijne mensen met een goed programma zo te horen. Al helemaal in de Afrika-sferen krijg ik in elk geval gelijk zin om mijn koffer te pakken.

Even later gaan we nog een keer helemaal uit ons dak op de afsluitende reggae tonen van Alpha Blondy, de Bob Marley van Afrika. Als we richting uitgang gaan komt er nog een mooie man naar ons toe: “Heerlijk om jullie te zien dansen”. Ik maak hem een compliment om zijn prachtige outfit en kettingen. Hij blijkt een sjamaan uit Suriname maar hij verbouwt ook huizen en woont gewoon in Utrecht.

Afrika Festival, Eelke met sjamaan
Afrika Festival, 2018

Eenmaal terug bij camping de Köller waar wij in het gloednieuwe appartement logeren start de Afrika-afterparty langzaam op. Maar al snel beland ik, opnieuw dansend, in een wild, opzwepende trommelende en dansende groep mensen. Zelfs in mij stoel, voel ik mij gedragen door de ritmes van de trommelaar die mij indringend aankijkt in het donker. Wauw wat een dag. Moe maar nog helemaal in de Afrikaanse vibes plof ik diep in de nacht in mijn heerlijke bed.

Mijn blog over de super fijne appartementen bij Köller hou je nog even van mij tegoed. Ik ga nu snel onder de douche want morgenochtend gaan we hier helaas alweer weg. We vertrekken naar ons tweede adresje in Twente, B&B Mössems. Zou het daar net zo mooi zijn als hier?

 

Fijne directe mensen, gezellige dorpjes met leuke restaurantjes, prachtige natuur. Je even alleen op de wereld wanen. Genieten is al helemaal niet moeilijk. Ik ben een beetje verliefd geworden op Terschelling. Hoewel ik ook dagenlang door de duinen kan rollen heb ik afgelopen april weer een paar leuke nieuwe ontdekkingen gedaan. Dus bij deze mijn top 5 van ‘zeker doen op Terschelling! O ja, kijk ook even naar ons onderkomen ‘om Aest’ in de boerderij van Annemiek.

Eelke’s rolstoeltoegankelijke top 5 Terschelling

  1. Sleepnetvissen op het wad met de TS3-Viking

Wij mogen als eerste de uit een vorkheftruck gebouwde lift op de TS3-Viking van Ronald en Cindy gebruiken. Daar halen we dan ook gelijk de Terschellinger krant mee. De sleepnetten gaan uit en een half uur later mogen we de buit bekijken, alleen de garnaaltjes gaan de pan in. De rest gaat netjes terug in zee. Ondertussen liggen de zeehondjes lekker te zonnebaden op het wad en laten we samen met de zeehondenopvang een jong zeehondje vrij.. Wat fijn zo, hierzo.

Collage foto's Boottocht op de TS3-Viking
Boottocht op de TS3-Viking
  1. Het strand op bij Heartbreak Hotel

Vorig jaar ging ik al het strand op bij strandpaviljoen West met de electrische rupsbandenrolstoel. Dit jaar heb ik zo ongeveer alleen over het strand gereden bij Oosterend, het meest oostelijke en rustigste stukje Terschelling. Eigenaar van strandpaviljoen Heartbreak Hotel, Cedric kocht de Catweazle (elctrische strandrolstoel) gewoon omdat hij het leuk vond! Nou, ik vind het ook leuk. Niet gewoon leuk. Super leuk eigenlijk. De schelpen kraken onder mijn wielen, de wind in mijn haren, de vogels aan mijn zijde. Niks meer te wensen. Nou ja, een cranberry-pecan taartje dan, laten ze die nou net ook hebben!

Terschelling, strandrolstoel bij strandpaviljoen Heartbreak hotel
Terschelling, strandrolstoel bij strandpaviljoen Heartbreak hotel

 

 

  1. Van schaapjeswol tot elegante handschoentjes

Het klinkt misschien wat overdreven maar mijn bloed gaat sneller stromen zodra ik aan tafel zit in het atelier van Alie Oosterloo. Dozen en lades vol kleuren wol, stofjes en draadjes staan klaar om je eigen creatie te maken. Ik was bang dat het vilten te zwaar zou zijn maar dat viel mee, bovendien het gaat vooral om het creatieve proces van het kiezen van de kleuren en frutsels. Het echte vilten is pas op het laatst en is inderdaad even een goede work-out! Bloemen, handschoenen, sjaals je mag alles maken wat je wil!

Terschelling, collage Eelke aan het vilten
Terschelling, collage vilten
  1. Garnalenkroketjes bij de Walvis en wandelen in de Kaapse duinen

Je begint je wandeling bij de Walvis op het terras… aan het eind van de haven in West. Bestel daar een portie van die heerlijke garnalenkroketjes. Binnen bij de Walvis kijk ook je ogen uit, dus ook geen straf om bij minder mooi weer lekker binnen op te warmen. Vanuit de Walvis loop je over een mooi rolstoeltoegankelijk pad door het dennenbos en kom je uiteindelijk op het hoogste punt van Terschelling, de Kaapse duinen. Hier heb je prachtig uitzicht over het eiland en het Wad. Bij helder weer kun je zelfs Harlingen zien liggen.

Terschelling, collage kaapse duinen
Terschelling, Kaapse duinen
  1. Op de bok met Anne

De huifkartocht van Puur Terschelling gaat over terein waar je normaal met de rolstoel niet makkelijk komt, het meest oostelijke deel van het eiland, de Boschplaat. Huifkar klinkt misschien niet super spannend maar als je net achter de bok zit dan voelt het met een beetje fantasie alsof je zelf op de bok zit! Vooral het moment dat de drie prachtige Friese zwarte paarden alles op alles zetten om de mulle strandopgang op te denderen is spectaculair. Wij hadden de mazzel dat eigenaar Anne zelf op de bok zat, uit de eerste hand hoor je de spannendste jutverhalen en mooie roddels over de bewoners van het eiland. Je rijdt met de (elektrische) rolstoel via twee oprijgoten de huifkar in, beetje stijl maar prima te doen.

 

Wij sliepen deze keer in Oosterend in een mooie boerderij, kijk voor meer info bij Aest – Schipsdune. 

Heb je mijn verhaal over dit heerlijke eiland al gelezen in de Support vakantie special 2018? Neem je nu een abonnement, dan krijg je de special er gratis bij.

Nog even, helaas is er bij veel bovengenoemde activiteiten geen goed aangepast toilet. In West is o.a. een rolstoeltoegankelijk toilet bij museum het Behouden huys, Grandcafe het Raadhuis en het Natuurmuseum. Zit je bij strandpaviljoen West aan Zee bij het strand dan kun je naar het toilet bij hotel Paal 8. Hier is ook een rolstoeltoegankelijke kamer. Bij de huifkarrentocht van Puur Terschelling in Oosterend is een aangepast toilet. Bij strandpaviljoen Heartbreakhotel, het vilt-atelier van Alie en op de boot TS3Viking is dus geen rolstoeltoegankelijk toilet. Weet jij een aangepast toilet op Terschelling? Laat het mij weten! Overigens is de bus prima rolstoeltoegankelijk.

BewarenBewaren

BewarenBewarenBewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

In december was ik drie dagen alleen in Malaga, Zuid-Spanje. Vanuit Malaga ben ik met de bus naar Torrox gegaan, een plaatsje 60 km richting het oosten. Daar heb ik nog twee heerlijk weken doorgebracht met vrienden. Een bijzonder avontuur, voor het eerst alleen op pad mét alle onzekerheden. Zelfs vriendinnen zonder rolstoel gaven aan niet alleen op reis te durven. Ik wist dat ik het spannend zou vinden maar ook heerlijk. Dat was ook precies hoe het was. Spannend en heerlijk. Voor herhaling vatbaar!

Om de sfeer van mijn reisje te proeven, lees je eerst mijn vaste column voor Contact, het ledenblad van Spierziekten Nederland: Eelke droomt in Malaga, completely free.

In deze blog vind je alle ins- en outs over het openbaar vervoer in Malaga, mijn fijne hotel en de stad. Vooral bedoelt om het voor jou makkelijk te maken ook het vliegtuig naar Malaga te pakken! Heb je vragen? Ik beantwoord ze graag.

Een van de vele vrouwen naast Picasso, Plaza de la Merced.

Alleen op reis, zo is het een stuk makkelijker

  1. Spreek af met een local

Omdat ik het toch best spannend vind, alleen op reis, spreek ik in Malaga af met Jacqueline. Via haar handige blog Beleef Malaga had ik al leuk contact met haar. Jacqueline is Nederlandse en woont in Malaga. Zij checkte vooraf ook al voor mij of de trein echt toegankelijk was. Super handig én gezellig, blijkt als we elkaar ontmoeten op het vliegveld. We reizen samen naar mijn hotel en lunchen op een zonnig terras. Als we later op de middag afscheid nemen weet ik de weg al een beetje en voel me helemaal op mijn gemak. Perfect dus, zo is alleen reizen ineens niet meer zo spannend. Jacqueline schreef ook een blog over onze ontmoeting.

  1. Bagagerekje

Voor mijn reisje naar Malaga laat ik een super-handige-rolstoel-koffer-bagage-drager in elkaar lassen. Vriendin Marie-Jose had er ook eentje laten maken en ‘haar’ vriendelijke lasser maakte er ook eentje passend voor mijn rolstoel. Nu kan ik een flinke koffer meedragen op mijn stoel. Het rekje is met vier vleugelmoeren makkelijk te bevestigen en er weer af te halen. De koffer staat super stevig. Dit biedt mogelijkheden voor de toekomst! Zelfs mijn toiletverhoger (onmisbaar in Spanje) kan ik nu ongezien meenemen.

  1. Centraal gelegen hotel

Vanuit mijn hotel was ik in vijf minuten in de gezelligheid. Na een volle dag kon ik dus makkelijk naar mijn hotel om even te relaxen. Om vervolgens rond een uurtje of negen nog even de stad in te gaan om wat te eten. In Spanje eet je tenslotte niet om zes uur! Alleen aan een tafeltje viel mij ook reuze mee. Ook in december zit iedereen in de gezellige smalle straatjes buiten op terrasjes en heb je genoeg te kijken. Binnen no-time kreeg ik al een wijntje van mijn buurman aan een ander tafeltje en ontstond een leuk gesprek. Even later kwam er nog een echtpaar uit Engeland bij zitten. Werd het gewoon een super gezellige late avond. Fijn als je dan ook zo weer je hotel binnenrolt. Voor mij was het ook een voorwaarde dat de receptie van het hotel 24-uur bemand is. Fijn als je iemand kan bellen als er wat is. Wel je telefoon altijd bij de hand!

Ben jij gewend om alleen te reizen? Ik hoor graag jouw tips!

Met Jacqueline lunchen bij Plaza, op Plaza de la Meced.
Met Jacqueline lunchen bij Plaza, op Plaza de la Merced.

Malaga

Ik ben echt verrast door Malaga, voelde mij er direct thuis. De stad is heel schoon en goed toegankelijk met gladde stoepen en fijne vlakke opritjes. De meeste bezienswaardigheden zijn prima toegankelijk. De grote winkels ook, kleinere winkeltjes hebben helaas nog wel eens een drempel. Je zit nog tot laat buiten op de terrassen, dus hoef je ook niet zo op de toegankelijkheid te letten. Voor het toilet ging ik meestal terug naar mijn hotel omdat de toiletten vaak laag zijn. Bij het Malaga Turismo Office (Plaza de la Marina 9) is een toegankelijk toilet. Ook aan de nieuwe boulevard (Paseo del Muelle Uno) zit halverwege een openbaar en goed toegankelijk (verhoogd) toilet, bijzonder is dat je hier naast elkaar kunt plassen! Geen beugels hier.

Twee toiletten naast elkaar
Gezellig, met z’n tweeën tegelijk plassen op de nieuwe boulevard Muelle Uno.

Eten

Met Jacqueline heb ik heerlijk geluncht bij La Plaza. De eerste avond alleen at ik een bordje Paella, dat moet je toch gegeten hebben in Spanje… nou dat viel helaas tegen. Dus de volgende dag maar even aan mijn hotel gevraagd waar ik beter kan eten. Dat bleek een Italiaan! Nou ja. Restaurant Tia Mia oogt nergens naar maar mijn ravioli Tartufati is goddelijk. Om mijn feestje compleet te maken eet ik ook nog een hele bak Tiramisu op, mmmm….  Als ik een week later vanuit Torrox een dagje in Malaga ben, eten we bij Citron op Plaza de la Merced. Heerlijk eten, vriendelijk personeel, gezellige inrichting en een aangepast toilet!

Eelke onder de sinaasappelbomen
Overal sinaasappels aan de bomen. Heerlijk in december de zon op je gezicht.

Musea, strand en lichtjes 

Een ding was zeker, ik zou naar het Picasso museum. Ik had gelezen over de tentoonstelling ‘We are completely free, women artist surrealism’. Leek me wel passend. Heerlijk om hier rond te struinen, lastig zijn de zware deuren tussen de verschillende ruimten. Er is een invalidentoilet. De ingang voor rolstoelers zit links van de hoofdingang.

Jacqueline maakte mij attent op het Alcazaba en dat was een gouden tip. Misschien omdat ik de Moorse architectuur al zo lang in het echt wilde zien want het is niet eens zo groot, maar echt een aanrader. De rolstoelingang moet je even weten, rechts van Teatro Romano ga je  naar beneden (Paseo Don Juan Temboury), je volgt de hoge muur en slaat links af (Guillen Sotelo). Iets verderop vind je de ingang, met een lange gang die eindigt op een lift die je naar boven direct in het Alcazaba brengt. Het terras naar het mooie uitzicht over Malaga is helaas niet toegankelijk (hoge opstap). Toegang is bijna gratis als rolstoeler.

Ook de Kathedraal van Malaga is een bezoek waard, met een vrij steile oprit kun je naar binnen. Toegang is gratis als rolstoeler. In de zon langs  de stalletjes van een kerstmarkt, dat kan in december in Malaga. Ook is er elke avond een feestelijke lichtshow (15 minuten), dan gaan alle kerstlichtjes tegelijk aan, de centrale winkelstraat wordt dan omgetoverd in een kathedraal. Behoorlijk kitscherig maar ik word er heel blij van.

Malaga ligt aan zee! Je loopt lekker langs de nieuwe boulevard richting het strand. In de zomer zijn er extra voorzieningen, zoals een verhard pad naar de zee en speciale strandrolstoelen. Wat wil je nu nog meer?

Malaga Collage Acazaba
Genieten van de Moorse architectuur in het Alcazaba

 

Malaga by night
Malaga by night

Mijn hotel

NONO charming stay

Mijn hotel staat in de hippe wijk Soho in Malaga centrum. Nono Charming Stay is geen standaard hotel. Er is bijvoorbeeld geen ontbijt en je kamer wordt niet elke dag gepoetst, maar er is wel een receptie die 24-uur bemand is. Alle appartementen hebben een eigen keukenblokje met koelkast en kookmogelijkheid. Boven op het gebouw is een geweldig terras met uitzicht over de stad. Nono heeft een mooie en stoere inrichting, ligt centraal in de stad en is betaalbaar. Er zijn twee rolstoeltoegankelijke appartementen. Mijn appartement (107) heeft een Frans balkon, je kunt dus lekker de deuren openzetten.

De mensen in het hotel zijn heel vriendelijk en behulpzaam. De een spreekt beter Engels dan de ander. Bij aankomst in het hotel krijg ik mijn koffer met geen mogelijkheid open, ook blijkt de jongen op het vliegveld de vleugelmoeren van het bagagerekje flink vastgedraaid te hebben.  Gelukkig komt direct de technische dienst van het hotel aanhollen met een gereedschapskist en binnen no-time was het probleem gefikst!

Rolstoeltoegankelijkheid 

Door het vragen van foto’s en maten sta ik eigenlijk nooit meer voor verrassingen in hotels. In dit geval blijkt de douche toch een lage drempel (5 cm) en een naar binnendraaiende douchedeur te hebben. Nu is twee dagen douchen geen ramp maar voordat ik de stad in ga meld ik mijn ‘doucheprobleem’ toch even bij de receptie. Als ik later op de avond terugkom op mijn kamer, twijfel ik even of ik het wel goed gezien had… er zat nu een keurig gemetseld opritje in dezelfde tegels als de vloer en de douchedeur draait naar buiten… Wat een verrassing! Zo kan het dus ook, niet zeuren maar gewoon oplossen! Wat heb ik lekker gedoucht! Mijn appartement (107) is nu dus prima toegankelijk.

Er staan twee losse bedden naast elkaar in de kamer. Aan beide kanten is genoeg ruimte voor een rolstoel. Het bed is laag (43 cm). De toilet is nog lager (39 cm). Het hotel wilde bij mijn boeking geen bed- en toiletverhoger regelen. Zij wilden geen risico’s lopen dat het niet goed vast zou zitten, maar als ik het zelf zou regelen was het prima. Uiteindelijk heb ik mijn eigen toiletverhoger meegenomen. Het bed was een spannende gok maar het lukte gelukkig om uit bed te komen. Via MobilityAbroad kun je ook hulpmiddelen laten bezorgen in het hotel. De wastafel is onderrijdbaar en er zitten twee opklapbare beugels naast het toilet.

De keuken in het appartement is niet onderrijdbaar. Ik paste met mijn kofferrekje in de lift, ik heb het helaas niet opgemeten maar dat is dan minimaal 1.35 cm lang. De lift is bereikbaar met een niet al te steile hellingbaan.

Nono Charming Stay, collage Rolstoeltoegankelijk appartement 107
Nono Charming Stay, Rolstoeltoegankelijk appartement 107

Bekijk ook het filmpje van mijn kamer

 

De reis

Vliegen

De vliegreis verloopt super goed! Ik kan tot aan het vliegtuig in mijn eigen (elektrische) rolstoel blijven. Transavia maakt op Schiphol nu gebruik van de zogenaamde Ambulift. Vanaf de gate ga ik met een lift naar beneden, naar het vliegveld. De Ambulift staat klaar en na een korte rit parkeert hij naast het vliegtuig, de cabine gaat omhoog en sluit aan bij de vliegtuigdeur tegenovergesteld aan de deur waar de andere passagiers instappen. In de Ambulift word ik in het smalle stoeltje getild en vervolgens naar mijn stoel voorin het vliegtuig gereden. In de Ambulift had ik voldoende tijd om losse onderdelen an mijn rolstoel goed vast te tapen (tape zelf meenemen!). Met de Ambulift wordt de rolstoel ook beneden in het ruim geladen, een stuk minder risico op schade dus. In Malaga komt mijn eigen rolstoel ook direct bij het vliegtuig! Wat fijn geregeld.

Met de trein in Malaga, prima te doen!
Met de trein in Malaga, prima te doen! Je ziet hier ook mijn bagagerek.

Trein Malaga

Het vliegveld van Malaga ligt acht kilometer buiten de stad. In Nederland zoek ik me de blubber naar informatie over de toegankelijkheid van de bus en de trein. Hoe fijn is het dat Jacqueline van Beleef Malaga dat even live voor mij checkt! Jacqueline is Nederlandse en woont in Malaga. Haar conclusie: de ruimte tussen het perron en de trein is minimaal door een uitschuifbaar plateautje dus ook met een elektrische rolstoel prima te doen. Deze lokale trein rijdt vanuit het centrum van Malaga, stopt o.a. op het busstation (Maria Zambrano) en het vliegveld maar rijdt helemaal door richting het westen langs bekende badplaatsen als Torremolinos en Fuengirola. Een goed toegankelijk vervoermiddel dus.

>> het treinstation ligt tegenover de luchthaven, volg gewoon de bordjes. Bij de ingang van de hal koop je direct een treinkaartje bij de automaat, a € 1,80. Hiermee ga je door de rolstoeltoegankelijke poortjes en vervolgens met de ruime lift naar het perron. De trein heeft in het midden een verlaagde ingang, kijk bij aankomst van de trein dus even goed waar je naar binnen kunt! Er is genoeg ruimte voor meerdere rolstoelen.

>> Ik stap uit bij station Maria Zambrano, naast het grote busstation. Ik koop alvast een kaartje voor de ALSA-bus die mij drie dagen later naar het oostelijk gelegen Torrox-Costa zal brengen. Hoef je niet naar het busstation dan kun je in de trein blijven zitten tot de laatste halte Malaga Centro Alameda.

Bus naar andere plaatsen ALSA

Ik koop mijn buskaartje richting Torrox-Costa twee dagen van te voren op het busstation. Niet alle bussen hebben een lift, dus het is handig een tijd te plannen en aan te geven dat je met een rolstoel wilt reizen. Dan houden ze er rekening mee. De tourbussen van ALSA rijden in de regio en zijn goedkoop. Voor drie euro reis ik zestig kilometer. De bussen zijn toegankelijk gemaakt met een lift, de chauffeur bedient de lift. Dit kost best veel tijd maar de chauffeur maakte zich daar bij mij totaal niet druk om. Hij wilde mijn koffer in het bagageruim plaatsen en heeft de koffer op de plek van bestemming ook weer keurig vast gemaakt op mijn bagagerekje. Er past maar één rolstoel in een bus, je wordt zelfs vastgezet.

Eelke in de bus van ALSA
Met de bus van regiovervoerder ALSA naar Torrox.

Na Malaga reis ik door naar vrienden in Torrox, hierover later meer!

 

 

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Hij staat naast mijn bed als ik slaap, is slechts van mij gescheiden door een douchegordijn als ik douche. Hij gaat overal mee naar toe. Hij is actief, snel en danst zelfs best goed. Ik pink een traantje weg als er een nieuwe komt. Zonder ben ik mezelf niet. Voor anderen is dat vaak moeilijk voor te stellen. Zij noemen het gekluisterd zijn aan. Denken dat je leven ophoudt of vinden het moeilijk om te zien, zo’n jonge vrouw in een rolstoel.

Kinderen denken dat ik in mijn rolstoel slaap. Volwassenen vragen of ik in een rolstoel geboren ben. Een keer, toen ik even naast mijn rolstoel tegen de bar geleund stond, fluisterde een man in mijn oor dat ik behoorlijk aantrekkelijk ben ‘zo zonder rolstoel’. Gelukkig bleef het hierbij, een andere keer trok iemand mij zo spontaan van de barkruk dat ik direct onderuit ging op mijn wankele benen. Laatst ging ik met mijn zussen op de foto voor mijn moeder, leek het de fotograaf zo leuk als ik op de foto ging zonder rolstoel. Bij het selecteren van de foto’s waren we het snel eens, die foto’s zonder rolstoel waren heel raar, ‘zo onnatuurlijk’, riep mijn zus zelfs.

Maandag vertelde ik voor een filmpje voor de opleiding van stewards en stewardessen voor KLM-cityhopper over de spanning die reizen met een rolstoel oplevert. Ik keek zo indringend mogelijk in de camera: “Stel je voor, je gaat op reis, je levert je koffer in bij de incheckbalie, op je benen wordt een bagagelabel geplakt en even later geef je je benen af bij ‘Odd-sizes’, de afdeling vreemde-formaten-bagage op Schiphol. Jijzelf komt terecht in een ijzeren, koude rolstoel die je niet zelf kan voortbewegen. De grote man in overal bekijkt je benen nog even kritisch en ze verdwijnen achter een gordijn van plastic flappen. Schramper zeg je nog, ‘voorzichtig he, ik kan niet zonder!’ De man buigt zich al over een surfplank. Je benen gaan een lange weg zonder jou. Je twijfelt of je ze ooit nog terugziet. Misschien gebeurt er onderweg iets, verdwijnen er wat tenen of lopen ze schrammen op. Het enige wat je nog kan doen is hopen dat ze bij aankomst voor je klaar staan en jij gewoon weer verder kan”. De jongen achter de camera keek beduusd naar zijn eigen benen.

Even voor de duidelijkheid. Ik vind het, naast dat het een prikkelende vergelijking is, ook altijd een beetje raar om mijn benen te vergelijken met mijn rolstoel. Mijn benen zijn namelijk net zo goed onderdeel van mij. Ik vind ze mooi, ze zijn zacht en warm (in de zomer dan). Ik voel ze ook gewoon trouwens. Ik zou ze dus niet graag omruilen voor mijn rolstoel. Ze functioneren alleen niet zo goed als het op lopen aankomt. Dus daar heb ik mijn rolstoel voor. IJzersterk, snel en actief. Ja, en hij danst zelfs best goed.

Collage Eelke in Oostenrijk
Mijn stoel brengt mij op de mooiste plekjes en ligt ook nog eens heerlijk… Kaunertal Oostenrijk

 

 

Ik ontmoette Linda in september op het congres van Spierziekten Nederland. Wat een sprankelende vrouw! Ze vertelde vol enthousiasme over het al geboekte vooruitzicht, vier weken naar Spanje. Direct gevraagd of zij haar belevenissen wilde opschrijven en nu dus nu hier haar mooie gastblog. Linda gebruikt op vakantie een handbewogen rolstoel met elektrische ondersteuning, zij heeft ruim acht jaar een spierziekte, een variant van A.L.S. Om te communiceren gebruikt ze een spraakcomputer. Helaas lijkt Villa Carpe Diem, waar Linda verbleef, nu een paar maanden later van de radar verdwenen. De details van het huisje laten we dus maar even voor wat het is. Gelukkig hebben we een andere tip om te verblijven!

Elk jaar een ander gebied

Linda: Na mijn diagnose heb ik besloten alles uit dit leven te halen en dat betekent ook lekker op vakantie. Omdat zon en warmte heerlijk zijn voor mijn spieren wordt het vaak een vakantie naar de zon. We hebben inmiddels veel ervaring met vliegreizen. Twee jaar geleden gingen we naar een rolstoelvilla (inmiddels verkocht) in Portugal, vorig jaar naar Herman in El Sigiloso en dit jaar Villa Carpe Diem in Calpe aan de Costa Blanca. Ik vind het leuk elk jaar een ander gebied te verkennen en omdat ik mijn eigen matras nodig heb, ondernemen we veel met de huurauto vanaf één adres. Wij huurden de laatste twee jaar een Citroën Berlingo, dan kan de rolstoel achterin. Ik kan nog goed de transfer maken. Elke dag doen we wel iets en ook boodschappen doen in een ander land vinden we leuk.

Elk jaar zoek ik op internet naar een nieuwe bestemming. We hebben een flinke wensenlijst: 1) Rolstoelvriendelijk, met een toegankelijk zwembad. 2) Gelegenheid om andere mensen te ontmoeten, door mijn spraakcomputer is zomaar een kletspraatje met een ‘local’ niet te doen. 3) Gebied met mogelijkheden voor uitstapjes. 4) Mogelijkheid om te koken, mijn vriend kookt graag.

Vanaf Calpe kun je naar steden als Valencia, Alicante, Benidorm en naar het strand. Bovendien zouden dit jaar ook mijn kinderen met hun gezinnen een week komen, dus Villa Carpe Diem, met vier zelfstandige appartementen en zwembad zou perfect zijn! We keken er het hele jaar naar uit.

Linda in de zon bij villa Carpe Diem
Linda in de zon bij villa Carpe Diem

Villa Carpe Diem in Calpe

De villa bestaat uit vier appartementen, twee beneden en twee boven. De beneden appartementen zijn geschikt voor rolstoelers. Helaas bleek bij aankomst dat de appartementen behoorlijk wat achterstallig onderhoud hadden. Er was geen tv-aansluiting en internet, de aanpassingen waren minimaal. Gelukkig konden we ons nog prima redden en we hebben onze vakantie hierdoor niet laten verpesten. Het zwembad was een zaligheid, ik werd (op eigen verzoek!) zelfs tot ver in oktober elke dag het zwembad in gereden om lekker af te koelen. Nu, in februari blijkt villa Carpe Diem online niet meer vindbaar, website en facebookpagina zijn offline. Helaas, maar wie weet starten ze later weer op?

In Calpe zijn twee rolstoel aangepaste stranden met strandwachten en strandrolstoelen, tot 1 oktober. Wij kwamen daar pas achter op de laatste middag dat het kon, super jammer want mijn hart ging sneller kloppen toen ik de rolstoelen voor in zee zag. Lijkt me heerlijk om weer eens in zee te zijn. Calpe heeft een lange boulevard en er zijn veel terrasjes. Vaak met een flinke verhoging maar er zijn er genoeg wel toegankelijk. Voor de winkels geldt hetzelfde. Tijdens ons verblijf kwamen we er achter dat alle grotere supermarkten een rolstoeltoilet hebben. En steeds vaker ook de restaurants en koffiezaakjes.

collage foto's van de rots bij Calpe en een landkaart van Spanje
Zoon en schoonzoon van Linda beklimmen de kalkstenen rots die steil uit de zee oprijst bij Calpe, Peñon de Ifach. Een flinke klautertocht, dus voor de duidelijkheid: niet rolstoeltoegankelijk.

Benidorm, alles wat hierover verteld wordt is waar

Omdat we zoveel gehoord hadden over Benidorm wilden we het graag een keer zien. En alles wat je leest over Benidorm is waar, heel veel vakantiegangers! Spanjaarden, Engelsen, Nederlanders en vaak een dagje ouder. Maar ik geef ze groot gelijk, zelfs in oktober kun je nog tot ’s avonds laat buiten zijn in zomerkleding en iedereen doet dat ook. Het is gezellig druk ’s avonds en doordat er zoveel ouderen zijn, zijn de meeste winkels en terrassen goed toegankelijk. Iedereen hier houdt van de zon. We zagen ook een scootmobiel die alleen in Benidorm schijnt te worden verhuurd, een dubbele scootmobiel met een extra stoel achter de bestuurder!

Valencia, hoog op ons verlanglijstje

Als we op vakantie zijn, maken we allebei een verlanglijst met wat we willen zien en wat bij allebei hoog staat, doen we als eerste. Valencia stond bij allebei hoog op het verlanglijstje. Ik vond Valencia prima te doen met een rolstoel, trottoirs zijn breed genoeg met voldoende afritjes maar ik heb geen ervaring met het openbaar vervoer. Wij zijn begonnen bij de De Markthal – Mercado Central. Zelfs de buitenkant is mooi. Echt een unieke ervaring, prachtig gebouw en zoveel kraampjes. Ik heb gelezen dat er 599 kraampjes zijn! De verse vis afdeling is heel groot. Verder veel fruit, kip en kaaskramen. Aanrader om ter plekke van te genieten: Een beker vers sap en een bakje met Spaanse ham en kaas. Onderin zijn de toiletten met een keurig rolstoeltoilet. Aan vier kanten zijn in- en uitgangen en bij twee ervan zijn opritten gemaakt. In de buurt van de Markthal is de imposante Kathedraal van Valencia, die wil je niet missen. We hebben er twee kaarsjes opgestoken, voor beide families. Iets verderop is de beroemde Fuente Del Agua de la Acequi (fontein), geïnspireerd op de Trevi fontein in Rome, prachtig. Ik keek van een afstandje naar de fontein, de omgeving, mijn familie, de mensen, hoorde de viool van een straatmuzikant en was totaal gelukkig.

 

 

Leuke kleine plaatsjes, Javea, Altea, Moraira, Teulada

Ook dichter bij Calpe zijn leuke plaatsjes zoals Javea (haven) en Altea met heerlijke verse dadels, joekels van perziken en verse kruiden op de markt en de kerk met prachtig blauw dak. Het plaatsje Moraira met alleen laagbouw, waar we de auto op de centraal gelegen parkeerplaats zetten en gelijk een aangepast toiletgebouw zagen. Altijd handig! Moraira loopt een beetje over in Teulada (wijnen!), ook een leuk plaatsje met een gezellig pleintje waar je koffie kunt drinken. Aan het plein is een goede thuiszorgwinkel (Johannes de Deo) gevestigd met een Nederlandse gastvrouw.

Winkelcentra in Ondara en Alicante

Als het weer aan de Costa Blanca toch een keertje wat minder is zijn de winkelcentra in Ondara en Alicante met alle grote merken een goede keus. Ze hebben allebei een foodcourt. Wij ontdekten het tapasrestaurant Lizarran in het foodcourt van Ondara. Een aanrader als je van die typisch Spaanse lekkernij tapas houdt.

Als ik in het buitenland ben, ben ik me altijd erg bewust hoe goed ik het thuis heb, met alle hulp en de aanpassingen. Ik tel mijn zegeningen dan dubbel. Of we nog een keer naar Villa Carpe Diem gaan is de dus even de vraag, maar Spanje heeft ons hart gestolen. Ik voel me altijd geweldig met een schat aan nieuwe indrukken en zoveel weken zon. Bruin gebrand en mentaal opgeladen de winter in Nederland in.

Linda

Nog even over de Costa Blanca

De Costa Blanca is gezegend met een van de beste klimaten van Europa. Er valt relatief weinig regen, de temperatuur is aangenaam en de zon schijnt er minstens 300 dagen per jaar. Bovendien is de Costa Blanca door de Wereldgezondheidsorganisatie uitgeroepen tot gezondste regio van Europa. Door het milde klimaat en de schone lucht is de regio vooral aangenaam voor mensen met ademhalings- en huidproblemen. Veel mensen denken dat de naam Costa Blanca slaat op de witte stranden of de witte huizen, maar het verwijst naar de witte bloesem van de amandelbomen die hier veel geteeld werden.

Inmiddels ook zin om naar de Costa Blanca te gaan? Kijk eens op deze websites voor rolstoeltoegankelijke accommodaties: Casa Mulder, Villa Los Leones en Xenofilie. Weet jij een fantastische plek, laat het ons weten!

 

 

Linda, Valencia
Linda, Valencia

BewarenBewaren

Ondanks het heerlijke bed bij B&B de Zes Wielen lag ik vannacht wakker. Alles wat ik voor de camera van Hart van Nederland gezegd heb kwam weer voorbij. Vooral één vraag van de verslaggeefster blijft doordraaien in mijn hoofd: “Waarom moet Nederland toegankelijker worden?” En vervolgens vroeg ze nog zoiets van: “Moet iedereen daar dan maar rekening mee houden?”. Ik heb geloof ik iets sufs gezegd als, ‘tja de vraag is meer waarom niet?’. Ik werd overvallen door de vraag. Ik vertel altijd het positieve verhaal, dat het vaak onwetendheid is bij mensen. Maar dat de overheid nu toch onderhand wel beter moet weten en best wat harder op mag treden bij het verstrekken van vergunningen bijvoorbeeld. Vervolgens zeg ik dan dat toegankelijkheid zo moeilijk niet is. Als iedereen zou doen wat redelijkerwijs mogelijk is zou er al veel verbeteren. Bla, bla, bla. Ik heb best een aardig verhaal. Maar de vraag waarom die rolstoelers eigenlijk mee moeten doen en ook op vakantie willen, had ik even niet verwacht. Vannacht heb ik natuurlijk genoeg redenen en scherpe antwoorden bedacht. Allereerst natuurlijk omdat de wereld iets mist als ik alleen maar in mijn huisje naar buiten zit te staren. Maar nu ik zo aan mijn croissantje achter mijn laptop zit word ik er een beetje verdrietig van. Anno 2018 wil ik niet meer uitleggen dat een diverse wereld gewoon mooier is.

Spannend. Ik weet niet of ik nog wel durf te kijken vanavond naar Hart van Nederland.

Update 5 februari

Gelukkig, het valt alles mee. Het is een leuk item geworden! Raar om mezelf te zien, maar B&B de Zes Wielen is mooi in beeld en mijn punt is duidelijk: ‘Kom op Nederland, het mag best wat toegankelijker!’

 

Ontbijt B&B zes wielen
Ontbijt B&B zes wielen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Hasselt, slechts honderdvijftig kilometer onder Utrecht en dat fijne zachte taaltje om je heen. Minder bekend, maar lekker knus en alle ingrediënten aanwezig voor een fijn weekend weg. Genoeg te zien en te proeven. Amai, dat eten is hier goddelijk goed! Samen met mijn lieve vriendin Else ga ik opzoek naar de geluksplekjes van Hasselt.

Ons hotel: de Groene Hendrickx

We slapen drie nachtjes midden in het centrum op de Zuivelmarkt bij hotel en brasserie de Groene Hendrickx. In de prachtige oude jeneverstokerij zijn slechts tweeëntwintig kamers, ieder ingericht met een eigen sfeer. Er is één rolstoeltoegankelijke kamer op de begane grond, weliswaar in het nieuwbouwgedeelte, dus hier geen oude sferen. Wel een hoog plafond en grote ramen. De kamer is heerlijk ruim met een goed aangepaste badkamer. Lees hier meer over de Groene Hendrickx.

collage van hotel de Groene Hendrickx
De Groene Hendrick, brasserie en hotel

Wat maakt gelukkig?

Vanuit ons hotel lopen we, na het uitgebreide ontbijt, zomaar een steegje in wat uitkomt op een klein vierkant stadsparkje. Het zonnetje schijnt op de prachtige rode bladeren van de wingerd tegen de muur. Een bronzen man zit op een bankje en er zijn nog meer verrassingen te vinden. Nog maar net aangekomen in deze stad en direct een pareltje gevonden. Het parkje (Kadettenplein) blijkt één van de geluksplekken van Hasselt.

Leo Bormans, dé Ambassadeur van Geluk, riep de bewoners van Hasselt op hun geluksplek te delen. Vijfentwintig geluksplekken staan nu in een boekje met daarbij steeds drie opdrachten om juist op die plek even stil te zijn, jezelf te spiegelen. Wat maakt je gelukkig? Wat kan je (nu) doen om een beetje gelukkiger te worden? Het boekje met alle geluksplekken halen we even later op bij de Toeristische Dienst. Sowieso een aanrader op daar even binnen te gaan. Er wordt flink geïnvesteerd om de stad te promoten en dat zie je terug in de leuke activiteiten, routes en boekjes. Tips en toegankelijke uitstapjes in de Belgische provincie Limburg lees je ook de gratis online brochure Toegankelijk Limburg.

Hasselt Geluksbord op Kadettenplein
Hasselt Geluksbord op Kadettenplein

Lekker fanatiek

Als fanatieke reisblogger prop ik de dag goed vol. Dus we kijken oude en nieuwe jurken in het modemuseum, voelen ons gelukkig in de Japanse tuin en nog gelukkiger aan de bar bij Bruno in het Jenevermuseum. Lunchen doen we goed bij de Smaaksalon, maar ons hoogtepunt beleven wij ‘s avonds aan tafel bij het Kookpunt. Even op een rij:

1. Modemuseum: vulgair

In een voormalige klooster huist nu het Modemuseum. De tentoonstelling ‘The vulgar’ was al te zien in Londen en Wenen en is nog te zien tot 14 januari 2018. Grappig dat vulgar in de Engelse taal oorspronkelijk zoiets als populair of veelvoorkomend betekende. Pas later kreeg het woord een negatieve lading, vulgar werd zoiets als volks, plat of té uitdagend. Bizar om te zien dat iets wat vroeger heel ordinair was nu heel normaal is. Andersom overigens ook. Het modemuseum zet me aan tot nadenken. Wat zijn we toch allemaal braaf en hetzelfde. Ik krijg zin om het anders te doen, juist wel die bloem in mijn haar. En hoezo moeten mijn oorbellen matchen met mijn ketting en jurk? Of word ik nu te vulgair?

www.modemuseumhasselt.be, rolstoeltoegankelijk toilet aanwezig.

2. Jenevermuseum: Jenever spreek uit Sjenevertje

De Belgen verkleinen graag hun woorden, het is bijna om gek van te worden. Groentjes, wijntje, bakkertje, vrouwtje, koffietje, wafeltje… Maar Sjenevertje klinkt echt heel mooi. Vooral uit de mond van Bruno, een grote man achter de bar in het Nationaal Jenevermuseum. Enthousiast vertelt hij alles over de smaken en bereiding van de meer dan 100 verschillende Belgische jenevers. Proeven mogen we ook. Als ik de jeneverbesstruiken op het ‘erf’ bij de oude jeneverstokerij zie realiseer ik me pas dat de jeneverbes de naam van Jenever verklaart. Goh. Hasselt is dé Jeneverstad dus een Sjenevertje moet je zeker proeven. Bijzonder leuk vind ik de grote collectie prachtige jenever affiches in het museum, stuk voor stuk kunstwerkjes die de tijdsgeest goed weergeven.

www.jenevermuseum.be, rolstoeltoegankelijk toilet aanwezig. De kinderkopjes op de middenplaats richting de ingang en de straat naar het museum toe zijn even een beproeving.

Jenevermuseum in Hasselt

3. Sachi (=geluk) in de Japanse tuin

Ruim een kilometer uit het centrum maar de moeite om naar toe te wandelen, de Japanse tuin, een geluksplek volgens de inwoners van Hasselt. Dus hier ook een geluksbord met opdracht: luister naar de waterval en bewonder de koikarpers om hun rust en statigheid. Wanneer slaag jij erin om die eigenschappen te vertonen? Rustig en statig. Deze woorden blijven de rest van ons weekendje terugkomen. Oke, rustig en statig dus. De herfstkleuren zijn prachtig in de tuin, maar het voorjaar belooft volgens de foto’s een nog mooiere betovering. Dan staat de roze Japanse kersenbloesem in bloei. Regelmatig zijn er theeceremonies en bijzondere workshops (Ikebana, kalligraferen, origami, zen). Leuk om de agenda in de gaten te houden.

www.visithasselt.be/nl/japanse-tuin, de tuin is open van begin maart tot eind oktober. De paden zijn goed toegankelijk en er is een rolstoeltoegankelijk toilet.

Hasselt, Japanse tuin
Hasselt, Japanse tuin

C-mine in Genk

In twintig minuten rijden wij de volgende dag met de auto naar C-Mine in Genk. Het is regenachtig en somber als wij de indrukwekkende stalen mijnschacht zien staan. Een bijzonder contrast met de vrolijke velden gele zonnebloempjes die rondom het terrein staan. In tegenstelling tot de Nederlandse steenkoolmijnen zijn de Belgische mijnen voor een groot deel bewaard gebleven. De vroegere mijnplaatsen hebben nu allemaal een nieuwe bestemming gekregen. C-mine, gehuisvest op de fundamenten van de mijn van Winterslag, heeft de ambitie meegekregen om creativiteit te stimuleren. Zo heeft de School of Arts hier een mooie plek en zijn er diverse innovatieve bedrijfjes gevestigd. In de oude, industriele gebouwen zijn nu een theater- en concertzaal en een grote bioscoop en verschillende restaurants. Beroemd keramist Pieter Stokmans heeft zijn studio en expositieruimte in het oude metaalmagazijn. Restaurants van over de hele wereld bestellen zijn unieke porseleinen, bijna doorschijnende, bordjes en kopjes met details in een bijzonder lavendelachtig Pieter Stockmans blauw. Niet goedkoop, wel bijzonder fragiel en mooi. Bijzonder is de C-Mine expeditie. Een indrukwekkende ventilator verwelkomt je voor een bijzondere tocht, die je voert door de ondergrondse gangen en verhalen van het leven in de mijn. De expeditie is met een trapplateaulift ook rolstoeltoegankelijk! Helaas, als wij er zijn is de expeditie gesloten. Daarvoor moeten we dus nog een keer terug.

www.c-mine.be, C-mine is goed toegankelijk, er zijn verschillende rolstoeltoegankelijke toiletten.

Genk, C-mine
Genk, C-mine

Herkenrodesite

Na C-mine rijden we door naar wat ooit een vrouwenabdij en drukbezocht bedevaartsoord was, Herkenrodesite. Mensen zochten er geluk en bescherming. In het belevingcentrum neemt de ‘abdis’ je via een audiotour mee in haar tijd en vertelt ze prachtige emotionele verhalen. De grote inspiratie- en kruidentuin achter de abdij, staat ook in het geluksplekkenboekje. In de zomer is het goed toeven op het terras bij de Paardenstallen, jammer dat het zelfbediening is.

www.abdisiteherkenrode.be. Toegankelijk toilet aanwezig in het belevingscentrum en het restaurant. Parkeren kan voor de deur. Kinderkopjes bij de ingang.

Winkelen in stijl

Op maandag zijn de winkels open in Hasselt dus nadat wij onze hotelsleutel inleveren pakken wij deze dag nog lekker mee. Hasselt is de vierde winkelstad van België, dus dat komt wel goed. Hou je van lekker trendy of kies je voor exclusiviteit? Of toch liever de alternatieve richting? Bij de toeristische dienst haal je speciale shoproutes (smaakkaarten), die precies bij jouw stijl passen! Helaas wel behoorlijk wat drempels voor de winkels, dat kan beter Hasselt! Toegankelijke aanraders wat mij betreft: La Bottega, een grote conceptstore in, jawel alweer een oude jeneverstokerij! Door de mix van rode bakstenen, ruwe betonnen pilaren en smeedijzeren trappen heb je direct het gevoel iets bijzonders te kopen. Kleding, tassen en schoenen, voor mannen, vrouwen en kids, hier ben je zo een uurtje zoet. Ik koop het liefst de hele winkel leeg bij Seventy One, retro en vintage ten top! Ik kan me inhouden en koop slechts één heel mooi ‘kleedje’.

Hasselt, vierde winkelstad van België
Hasselt, vierde winkelstad van België

 ‘Op restaurant gaan’ in de Smaakstad.

Dat Hasselt ook wel de Smaakstad genoemd wordt snap ik inmiddels. Wat hebben wij heerlijk gegeten.

Het Kookpunt was voor ons echt Hoogtepunt. Het restaurant, in een mooi maar sober ingericht pand, ligt aan het hiervoor al beschreven, mooiste ‘geluksparkje’ van Hasselt. In de zomer zit je hier ook heerlijk buiten. Originele gerechten met aandacht bereid en stuk voor stuk plaatjes om te zien. De gebrande makreel met gepekelde biet en kaas als voorgerecht, mmm. Of de wilde duif met kastanjes, pastinaak, salie en truffelaardappel. Niet teveel, dus nog plek voor de brownie met rum rozijntjes en hazelnotenijs… Wat een smaaksensaties. Je betaalt wel wat, maar hier realiseer je je ook dat je beter een keer goed kan gaan eten dan twee keer matig.

Er is helaas geen rolstoeltoegankelijk toilet en er zit een drempel (8 cm) voor de brede deur, met een beetje hulp lukt het mij. www.kookpunt.be  

Hasselt, Het kookpunt tuin
Hasselt, Het kookpunt

Bij de Smaaksalon, naast de toeristische dienst, kijk je je ogen uit. Het oude herenhuis werd eind 19de eeuw gebouwd door de vooraanstaande familie Corswarem die kort na de bouw failliet gingen. Daar kun je je direct wat bij voorstellen wanneer je de rijk versierde salons en feestzaal bekijkt. Het is moeilijk kiezen uit het enorme aanbod lunchgerechten. We eten allebei een heerlijke salade, we bestellen een kleine portie (als voorgerecht) en dat is meer dan genoeg. Laat je ook verrassen door de streekproducten in de Smaakwinkel, kleurrijke macarons en bonbons liggen op je te wachten. Mmm…

Rolstoeltoegankelijk toilet aanwezig. www.smaaksalon.be

Hasselt, heerlijke lunch bij de Smaaksalon (collage)
Hasselt, heerlijke lunch bij de Smaaksalon

De Goei Goesting, schuin tegenover ons hotel, op de gezellige Zuivelmarkt, is net opnieuw geopend en ziet er spik en span uit. Mooi interieur, een sjieke kaart en dus ook bijbehorende sjieke gasten. Er staat zelf kaviaar op het menu. De meer ontspannen sfeer van het Kookpunt beviel ons beter maar het eten is ook hier heerlijk. Wauw wat een aandacht voor de gerechten. Hey en zien we daar niet een Pieter Stockmansbordje? Jawel, we herkennen zijn stijl al! Het toetje, een meringue met rode vruchten is goddelijk.
 

Alleen de serre is rolstoeltoegankelijk met een kleine drempel. Er hangen flinke heaters maar in de winter kan het te koud zijn. Er is geen rolstoeltoegankelijk toilet maar het hotel is dichtbij. www.goeigoesting.be

Hasselt, de Goei Goesting
Hasselt, de Goei Goesting

 

Hasselt,  www.streetartfestival.be

 

Hasselt, geluksplek het kadettenplein
Hasselt, verassingen in Hasselt, Geluksplek het Kadettenplein

 

PS. Ik ben op uitnodiging van Toegankelijk Toerisme Vlaanderen en Toerisme Limburg naar Hasselt gegaan, zij hebben in overleg met mij een programma samengesteld en gereserveerd bij restaurants. Dat betekent niet dat ik geen eerlijk verhaal schrijf. Ik ben vrij om te schrijven wat ik wil en doe dat dus ook. Het was gewoon een heerlijk weekend, Hasselt is een echte aanrader. Meer info op www.visithasselt.be

 

 

BewarenBewaren

BewarenBewaren

 

Ik denk er zelf ook liever niet aan maar het kan iedereen overkomen. Afgevoerd worden met een ambulance en op de spoedeisende hulp terecht komen. Het is dan belangrijk dat het ambulancepersoneel en de artsen snel weten dat je een beperking hebt en dat ze beschikken over de juiste (medische) informatie. Tijdens je vakantie in het buitenland is het nog belangrijker dat je medische informatie bij de hand hebt.

Voor Contact, het ledenblad van Spierziekten Nederland ging ik op onderzoek uit. Wat kun je zelf doen? Welke informatie is belangrijk? Hoe draag ik de informatie bij me? Lees hier het volledige artikel: In Case of Emergency (PDF).

 

ketting SOS
Een voorbeeld van een SOS-ketting

 

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Het voelt bijzonder plezant wanneer ik door Toerisme Vlaanderen uitgenodigd word voor een blogtour langs de Belgische kust. Grappig te merken dat mijn ‘collega’s’ van Toegankelijk Vlaanderen naijverig naar mijn boekje kijken en ik juist hun producten en werkwijze als vast onderdeel van Toerisme Vlaanderen graag in Nederland zou zien.

Het plan
Het hele idee om mijn bus thuis te laten ontstaat wanneer ik romantische verhalen hoor over de, al meer dan honderddertig jaar bestaande, Kusttram. De rolstoeltoegankelijke Kusttram rijdt elke tien minuten tussen het noordelijke Knokke-Heist en het zuidelijke De Panne. Met achtenzestig haltes over een afstand van zeventig kilometer is er dus altijd wel eentje in de buurt. In mijn hoofd maak ik een plaatje van een ouderwetse tram, zo eentje uit het Openluchtmuseum. Stiekum zie ik ook vrouwen met mooie hoepeljurken en kanten parasols, kofferdragers en veel stoom voor me. Misschien komt het ook door de bestemming. Oostende, Stad aan Zee. Een badplaats die geschiedenis ademt. Flaneren over de kilometers lange boulevard en de koninklijke gaanderijen…

Mijn treinreis wordt geboekt bij NS-International en in overleg kiezen we drie hotels langs de kust. Twee nachten in Oostende, eentje in Middelkerke en als laatste een nacht in het meest zuidelijke De Panne. Ik zoek restaurants en leuke dingen om te doen. Ondanks de geweldige gids ‘De Vlaamse kust‘ toch nog een hele zoektocht want hoe weet je of iets naast dat het toegankelijk is, ook leuk is? Ik wil jullie natuurlijk wel de fijnste plekjes laten zien! Een goede hulp is ook de app OnWheels. Bij de voorbereidingen blijkt helaas dat van de achtenzestig tramhaltes, vijfentwintig haltes nog niet toegankelijk zijn. Helaas precies de haltes dichtbij onze hotels zijn niet toegankelijk (overzicht toegankelijke tramhaltes). Oke, beetje jammer maar iets verder rollen dan maar. Komt vast wel goed.

Ik kijk uit naar een nieuw avontuur. Ik vertrek op dinsdagochtend vroeg met de trein vanuit Utrecht en stap over in Rotterdam. Mijn zusje Femke stapt volgens plan in op station Dordrecht, vervolgens stappen we er weer uit in Antwerpen (mooi station!) en gaan direct weer de trein in met bestemming Oostende. In Nederland regel je in-en-uitstapassitentie* minimaal een uur voor vertrek. België rekent voor buitenlandse reizen met overstap achtenveertig uur! Ruim van te voren boeken dus. Ik regel ook direct de terugreis. Je hoeft overigens niet zelf met de Belgische spoorwegen te bellen, de NS regelt dat.

Station Antwerpen
Station Antwerpen

Oostende, hotel Bero
Eenmaal uit de internationale trein stap je vanaf het perron zo de boulevard van Oostende op. De meeuwen verwelkomen je. Geen frituur luchten hier. Dat realiseren we ons wanneer we bij een kraampje een bakje gefrituurd visassortiment bestellen en het al voorgefrituurde bakje vis uit de vitrine in de magnetron verdwijnt… huh, ja echt! De vismadam ruilt gelukkig zonder mokken ons bakje slappe hap om voor wat garnaaltjes met cocktailsaus. ‘Er mag niet gefrituurd worden op de boulevard dus moeten we het helaas zo doen, let op je bakje vis hoor, de meeuwen zijn brutaal’, vertelt zij ons. In tien minuutjes wandelen we naar hotel Bero. De kamer blijkt heerlijk ruim en goed toegankelijk, precies zoals beschreven in de super praktische gids ‘Toegankelijke vakantieverblijven in Vlaanderen en Brussel’ (pagina 33). Wij boekten kamer 204. Kijk het filmpje voor een duidelijk beeld. Het hotel heeft zeventig kamers en is behoorlijk standaard ingericht. Niet per se een Eelke droomt stek dus, maar langs de Vlaamse kust blijkt dat gewoon moeilijk te vinden. Zeker in de categorie rolstoeltoegankelijk. Hotel Bero blijkt wel een echt familiehotel, eigenaar Michel Bero, in korte broek met V-hals trui, vertelt ons enthousiast over zijn vader, zijn zoons, de uitbreiding van het hotel en de naamsverandering, wanneer hij de laatste ochtend eventjes aanschuift aan ons ontbijttafeltje. Mooi verhaal en ineens krijgt Bero toch een persoonlijk tintje! Ontbijten met champagne en zalm is trouwens ook wel fijn luxe.

Magisch zand en de Ostensche Strever
Uit ons hotel lopen we, na het inchecken, direct het strand op voor ‘Disney Sand Magic’. Veertig kunstenaars uit twaalf landen creeërden in amper vier weken de wereld van Disney in zand. Wauw. Wat een schittering en kracht in de gezichten van Belle, Peter Pan, Mickey, Spiderman en al die andere bekende disneyfiguren. Ik ben niet eens zo’n enorme Disney-fan maar leuk is het zeker. De paden zijn, op een enkele gleuf tussen de rubberen tegels na, prima rolstoelgeschikt en overal staan bankjes voor een tussentijdse stop. Reken een uur voor dit bezoek, dit jaar nog te zien tot 10 september. Volgend jaar waarschijnlijk weer een nieuw thema.
Onderhand zijn wij na deze lange reisdag wel toe aan ‘lekker onderuit’ met een fijn glaasje. Om de hoek van ons hotel vinden we café Botteltje. Maar liefst zestien bieren op het vat en nog een enorm assortiment in de fles. We maken het ons makkelijk en kiezen het eigen gebrouwen, zacht blonde, maar stevige huisbier de ‘Ostensche Strever’ met een schaaltje La Trappe Kwadrupel bitterballen! Mjam… Dat biertje hakt erin dus daar bestellen we maar gauw een pannetje mosselen bij…  Amai, ze zwemmen in La Trappe wit. Gelukkig is er ook een toegankelijk toilet, met al dat bier in de blaas.

Oostende, Disney Sand Magic 2017
Oostende, Disney Sand Magic 2017
Aan de huisgebrouwen Ostensche strever bij Botteltje!
Aan de huisgebrouwen Ostensche strever bij Botteltje!

Napoleon en moderne kunst
De volgende dag stappen we voor het eerst in de tram op zoek naar Fort Napoleon. Vanuit het station nemen we de tram richting Knokke. Mijn romantische beeld stort een beetje in. Het blijkt toch een heel gewone tram… de loodzware rolstoelplank blijkt niet goed aan te sluiten en blijft tien centimeter omhoog staan. Waar is die romantische, oersterke hutkofferdrager als je ‘m nodig hebt… maar ja ik heb m’n hoepelrok dan ook niet aan. Met hulp van sterke medepassagiers overbrug ik, zonder plank, de gapende kier tussen tram en perron. Later blijkt dit overigens geen unieke situatie… We letten vervolgens niet op en missen de juiste tramhalte (Duin en Zee) en stappen een halte te ver uit. Op aanraden van enkele medepassagiers lopen we wel ‘even’ terug. Het is inderdaad een mooie wandeling door de duinen en over de zeedijk. Best te doen (3,5 km), maar niet als het miezert en waait… beter gewoon de goede halte, Duin en zee dus, uitstappen.

Zeedijk, in de wind
Zeedijk, in de wind
Oostende fort Napoleon
Oostende, fort Napoleon

In het vijfhoekige fort Napoleon ontmoeten wij de franse soldaat Francois. Al tweehonderd jaar waakt hij over de gangen en caponnières (schuilhutten) van het fort en met heerlijk zwoel frans accent neemt hij je mee naar het harde leven van de soldaten in de tijd van Napoleon. Goed toegankelijk, soms wat hobbelig over de steentjes in het fort. De lift is niet al te groot (deur 78 cm, diepte 114cm). Met het goed toegankelijk fietsveer gaan we terug naar de westoever, het centrum van Oostende. Er blijkt ook een groep oude van dagen op de boot te wachten. Volgens de schipper moet en zal ik daarbij aansluiten. Aan mijn gezicht zie je hoe leuk ik dat vind :-).

Oostende, Fietsveerboot
Oostende, Fietsveerboot

Terug in het centrum eten we een pannenkoekje op een terras onder de luifel. Op ons programma staat nog Mu.Zee, het museum voor moderne kunst in Oostende. Het gebouw was ooit een warenhuis en het doet mij donker en rommelig aan. Ik mis een goede uitleg bij de verschillende tentoonstellingen en verdwaal een beetje tussen de verschillende verdiepingen en kunstwerken. Ben niet een enorme kunstkenner maar kan er normaal wel van genieten. Hier lukt dat nu niet echt.

Uit eten zoals uit gaan eten moet zijn
Na alle wandeltochten en regen verheugen wij ons op een culinair hoogstandje bij restaurant Mange Tout, op de Visserskaai 22. Met een vermelding in de Michelingids (twee vorkjes) en winnaar van de Gouden Vork moet dit een bijzondere ervaring worden. De eigenaresse Lieva Debruyne heet ons van harte welkom bij de rolstoeltoegankelijke zij-ingang. Het restaurant zit wat weggestopt tussen de lelijke gebouwen op de boulevard en heeft geen terras maar, binnen is het licht en stijlvol ingericht. We genieten van het begin tot het eind. We kiezen het vier-gangen diner, maar de bijzondere amuses maken er een acht-gangen feest van. Bijzondere, echt verfijnde smaken met leuke details en nu en dan een leuke gesprekje met de eigenaresse, het is rustig in het restaurant dus er is tijd. De overheerlijke wijntjes maken het helemaal compleet. Je betaalt hier natuurlijk ook voor, maar wat mij betreft is het dat waard. De glaasje oude Port als toetje na het toetje maakt dat wij heerlijk slapen… Er is ook een invalidentoilet, bereikbaar met een lift.

Afscheid
Vandaag checken we uit in hotel Bero, op pad naar ons volgende adres in Middelkerke. Omdat de dichtstbijzijnde toegankelijke tramhalte wat verder van ons hotel ligt lopen we een eindje over de boulevard en daar ben ik blij om! Ik zie namelijk nog even het Oostende zoals ik het me in mijn gekke romantische gedachte had voorgesteld. Onder de Koninklijke gaanderijen is een tentoonstelling van Maurice Antony, de beroemdste fotograaf van Oostende. Waar vroeger de koning en zijn hoge gasten onder de zuilengangen van het paleis naar de renbaan konden lopen, hangen nu grote foto’s van vervlogen tijden. De beelden geven een mooi beeld van Oostende in de jaren twintig/dertig, met in het bijzonder het opkomende kusttoerisme. Al geen grote hoepelrokken meer maar wel prachtige badpakken en strandkoetsjes! Ook op de oude foto’s is de kust al behoorlijk volgebouwd maar, wel stijlvoller dan nu. Wat is het Kursaal daar nog mooi! Gebouwd als concert- en balzaal maar helemaal platgebombardeerd door de Duitse bezetter in de tweede wereldoorlog. Na de oorlog is het Kursaal weer opgebouwd en ook al is het nu een beschermd monument, mooi kan ik het niet vinden. De Belgische kust staat erom bekend, volgebouwd en lelijk. En ja, ik kan het niet anders zien. Iedereen wil uitzicht op zee en dat maakt hoogbouw tot een logische keuze. Maar kijk je naar de zee dan blijft het prachtig en de kilometers lange, brede boulevard is met de rolstoel wel heerlijk. Vooral met de mooie donkere wolken en de zonnestralen daar tussendoor. Ik kan ook even schelpjes zoeken, het betonnen pad brengt mij tot bijna aan de zee. Wij nemen afscheid van Oostende. De Kusttram brengt ons naar Middelkerke. Hierover binnenkort meer. Of misschien moet je wachten op het vervolg van mijn verhaal in de vakantiespecial van Support Magazine

Strandpad Oostende
Betonnen strandpad Oostende
Koninklijke Gaanderijen Oostende, Maurice Antonio
Koninklijke Gaanderijen Oostende, Maurice Antonio

Nog even

1. Mijn treinreis…
Mijn complimenten aan de assistenten van de NS en de Belgische spoorwegen want zowel de heenreis als de terugreis verlopen geheel volgens plan. Overal werd ik vriendelijk onthaald en weer uitgezwaaid! Je bent even onderweg maar het lukt gewoon goed! Overigens, haal je geen luxe in je hoofd, het heeft het geen enkele zin een eerste klas kaartje te kopen, voor rolstoelers zijn simpelweg geen eerste klas plaatsen beschikbaar.

2. Andere slaapadresjes in Oostende
Ik heet geen Eelke als ik niet even een bezoekje breng aan een ander hotel in Oostende. Maar eerlijk is eerlijk, we zijn blij dat Hotel Melinda volgeboekt was. Het hotel ligt verder van de gezelligheid en de kamer is een stuk kleiner dan ons hotel Bero. Met de witte tegels en oude meubels is Melinda behoorlijk ongezellig en toe aan een opknapbeurt. Aanpassingen lijken wel oke. Ik kreeg nog een tip van een goede Belgische vriend, hij had eens met een stel vrienden een 12-persoonshuis gehuurd in Oostende. Het staat (nog) niet in de gids van Toegankelijk Vlaanderen maar ziet er goed uit, achter de Zeedijk, inclusief aangepast sanitair en hoog-laag bed. Helaas kreeg ik ter plekke geen contact met de eigenaar dus kon ik niet even langsgaan. Kijk op vakantieappartement Equus.

3. Hulp op het strand
Zon, zee, zorgeloos. Ik was net te vroeg maar in de twee zomermaanden (juli en augustus) zijn er in zes badplaatsen langs de Belgische kust speciale voorzieningen (strandrolstoelen, tillift, sanitair etc) en opgeleide assistenten aanwezig. De assistenten kunnen helpen bij de persoonlijke verzorging (toiletbezoek, omkleden) of bij de transfer van rolstoel naar strandrolstoel.

 

Eelke gaat de trein in, Belgie

 

* Voor de niet gehandicapten en/of niet openbaar vervoer reizigers, in- en uitstapassistentie regel je als rolstoeler zelf via een speciaal nummer bij de NS. Je wordt dan persoonlijk op een van te voren afgesproken tijd in en uit de trein geholpen door twee mensen met een enorme plank op wielen, in vakjargon ‘de brug’ genoemd.

 

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Vandaag weer achter mijn bureau, na een heerlijk vrij weekend met vrienden. Altijd een beetje katerig. Dat waar je naar uitkeek is weer voorbij. Weer alleen na de gezelligheid van samen koken en genieten. Terug in het gareel. To do lijstje naast me. Maar gelukkig zijn er de mooie herinneringen. Nog fijner is dat ik erover mag schrijven. Zo blijft het fijne gevoel nog even na sudderen.

It Sailhûs, buiten eten
It Sailhûs, buiten eten

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

It Sailhûs
Want wat hebben wij weer een fijn plekje  ontdekt! It Sailhûs in Elahuizen/Friesland is nu voor het tweede seizoen geopend. Het oude sfeervolle pakhuis direct aan het water is met flink wat sponsoren en vrijwilligers omgetoverd tot een prachtige rolstoeltoegankelijke watersportaccommodatie. Na een enorme verbouwing zijn er nu vier appartementen met een grote groepsruimte en riant terras. De 4-tot 6 persoons appartementen kunnen ‘los’ geboekt worden maar het geheel kan ook compleet geboekt worden als groepsaccommodatie. Bijzonder leuk is dat er verschillende (aangepaste) boten voor de deur liggen zodat je ook heerlijk het water op kunt. Als je wilt met instructeurs, want deze hele accommodatie is eigendom van Sailwise, een unieke watersportclub die watersport mogelijk maakt voor mensen met een beperking.

It sailhus, collage interieur
It Sailhûs, interieur

 

It Sailhus, uitzicht appartement Rakken
It Sailhus, uitzicht appartement Rakken


Aanwaaien in Lemmer
Mijn reisgenoten voor dit weekend komen allemaal uit een andere windrichting aangewaaid op het terras bij Beachclub Lemmer (invalidentoilet aanwezig). We kunnen pas om zes uur ons huisje in dus we genieten hier alvast van het Friese zonnetje. Lemmer, van oorsprong een oud vissersdorp, is behoorlijk toeristisch maar het oude centrum is leuk om even langs de winkeltjes en terrassen te wandelen.

Beheerder Nienke helpt ons bij aankomst in It Sailhûs met alle spullen uitladen. Zelfs voor It Sailhûs zijn wij een uniek stel, zes rolstoelers, oké ze zijn wel wat gewend, maar zonder begeleiding? Als dat maar goed gaat…  Ze verzekert ons dat we haar altijd kunnen bellen. Voor vragen kunnen we ook beneden terecht, een zeilgroep huurt de twee appartementen op de eerste verdieping, zij slapen hier maar zijn overdag op het water met catamaran Beatrix. Wij zitten op de tweede verdieping in appartement Rakken met prachtig uitzicht op de Fluessen. Er zijn twee slaapkamers met in ieder twee (hoog-laag) bedden en twee aangepaste badkamers. In de gezellige woonkamer staat nog een slaapbank. Een goed opklapbed is eventueel ook beschikbaar. Wij koken de eerste avond ons eigen potje in de onderrijdbare keuken (wel behoorlijk hoog). Na het eten schuiven we nog even onder de terrasheater bij de buurman, eetcafé De Nieuwe Melkfabriek, voor een heerlijke ijscoupe van een ijsboerderij uit Oudemirdum. Wat een fijn sfeertje. Helaas is het café alleen met een trap bereikbaar, maar als het mooi weer is zit je op het terras goed en gaat de eigenaar uiteindelijk nog eerder weg dan wij…

Lekke band in Sneek
De volgende dag gaan we naar Sneek, helaas rijdt één van ons direct door een kapotte bierfles dus eerst ff wachten op de Welzorg voor een nieuwe band. Sneek is een echt watersportstad, je kent het vast van de Sneekweek. Maar ook als er geen Sneekweek is het feest in Sneek. Volle terrassen en live muziek. We eten goed en gezellig bij ’t Hof (Marktzicht 27, invalidentoilet aanwezig). In Sneek kun je ook lekker shoppen. Voor cultuur ga je naar het Fries Scheepvaartmuseum, dit is goed toegankelijk.

It sailhus, op het water
It Sailhûs, op het water

Drijvend terras
Op zondag gaan we dan eindelijk het water op. We hebben de Pontonboot en een kleine zeilboot tot onze beschikking. De Ponton is voor de luiaards onder ons zeer geschikt. Eigenlijk een drijvend terras. Heerlijk voor een dagje relaxen en genieten van de wind in je gezicht. Wel super tof dat je de boot met een simpel stuur prima vanuit de rolstoel kan besturen. Sportiever is natuurlijk de zeilboot, alhoewel, die zitzakken zien er ook heel comfortabel uit. Wat een heerlijke dag! Jammer hoor dat we morgen alweer afscheid nemen. We zijn vastberaden hier terug te komen!

Meer info over de rolstoeltoegankelijkheid en foto’s van It Sailhûs, klik hier!

 

 

It Sailhûs, onderweg in de auto
It Sailhûs, onderweg in de auto

 

 

 

 

 

BewarenBewaren